zondag 29 juni 2008

Shoppen

In KL kun je alles krijgen. Het meeste ook nog op een logische plaats, wat een verademing is na Japan. Toch is er wel 1 winkel die ik echt mis en dat is de Tokyu Hands. Als je in Tokyo echt niet meer weet waar je het moet zoeken dan ga je naar de Tokyu Hands. In 99.99% van de gevallen, zullen ze hebben wat je zoekt, en ook nog in 50 verschillende maten, kleuren en soorten. Je hebt daar echt alles van designer-fietsen, via SM-kleding, langs de vissekommen, wereldbollen tot aan computer-hond-huisdieren en zelfsturende stofzuigers aan toe. En dan natuurlijk ook gewone dingen als papier, pennen, bonzai-boompjes, survival-kits en gsm-anti-gluur-stickers.
Probleem blijft natuurlijk het in de winkel vinden van wat je nodig hebt en dat is niet zo makkelijk in een winkel met 7 verdiepingen, 14 sub-verdiepingen, ingericht volgens Japanse logica. Een soort dolhof van Escher heb ik het altijd gevonden. Maar het is een geruststelling dat je weet dat ze hebben wat je zoekt en je veel andere handige dingen tegenkomt waarvan je niet eens wist dat je ze zo hard nodig had.

Shoppen in KL is een andere ervaring. Je kunt duidelijk maken wat je zoekt, en ze hebben niet veel rare producten zoals in Japan. Het enige risico dat je loopt is dat je een Chineze verkoper treft en naar huis gaat met een heel scale aan dingen die je niet wilde hebben. Gelukkig wel tegen een goede prijs, als je de verkoper mag geloven.

Wat ik het leukst blijf vinden van shoppen in Maleisie is dat de verkopers rare dingen zeggen als je iets vraagt.
Een paar weken geleden wilde ik voor de kleintjes nieuwe UV-zwemkleding met ingebouwde drijvers kopen. Dat is een zwemband dat alles bedekt van nek tot ellebogen en knieen en ze waarmee ze blijven drijven. Omdat ze in de winkel alleen groene pakjes hadden, vroeg ik of ze nog een andere kleur hadden. De verkoper liep naar een ander schap en zei: "Nee, maar we hebben wel deze." en haalde daarbij een bikini van nog geen 4 cm2 tevoorschijn. Niets van mijn oorsprokelijke idee (UV-bescherming en drijvers) kwam erin terug. Briljant dat hij het echt voorstelde.

Vorige week was ik in een supermarkt op zoek naar poeder voor aardappelpuree. Ik kon het nergens vinden en dus vroeg ik de verkoper waar het lag. Beleeft vroeg hij: "To drink or to eat". Eigenlijk had ik naar het recept voor het drankje moeten vragen. Misschien is zijn vrouw wel net zo'n belabberde kok als ik en krijgt hij daadwerkelijk soms aardappelpuree te drinken.

Ik vind dit soort opmerkingen echt gewedig en ga proberen mezelf erin te trainen. Daarmee kun je een saaie dag vrij eenvoudig opfleuren. In Japan nam ik al regelmatig "revanche" voor het niet begrijpen van de Japanners door, na lang graven in mijn portemonee, heel tevreden een onlogisch bedrag aan de kassiere te geven, bijvoorbeeld 1063 JPY als ik 980 JPY moest afrekenen. Om de hopeloze blik van de kassiere die, uit angst voor gezichtsverlies, niet durfde te vragen waarom ik zo'n onlogisch bedrag gaf, kon ik zoveel pret hebben dat ik weer een paar dagen Japanse-logica aankon. 

Als we nog even door over de wereld blijven zwerven kom ik uiteindelijk terug in Nederland met een hele eigen vorm van je als klant gedragen. Er bestaat al een boek over Third cultur kids, ik denk dat ik daar dan de variant Third cultur shopper aan kan toevoegen.

dinsdag 24 juni 2008

Apen



Vorige week had ik weer echt het gevoel dat we in het buitenland wonen. Uit het niets hadden we drie apen in de tuin. Toen Emilie en Diederik thuis kwamen was ik nog zwaar onder de indruk en vertelde ik dat ik iets heel bijzonders in de tuin had gezien. Toen ik zei dat er drie apen in de tuin hadden gespeeld was hun reactie: "En wat was dan het bijzondere in de tuin?"

De kinderen zijn helemaal gewend aan apen op straat. Op de school waar ze Nederlandse les hebben stikt het ervan en is het zelfs een groot probleem omdat ze kinderen aanvallen en lunches afpakken (zielige kindjes, als je niet al gewoon gepest wordt, krijg je wel een aap achter je aan). De schoolleiding had besloten om de apen dood te schieten (zal je niet verbazen dat dit een Amerikaanse school is) en waren goed op dreef toen er toch klachten binnen kwamen. Door de geweerschoten was de Biologie-leraar bijna niet te verstaan toen hij uitlegde dat je goed met de natuur en de dieren moet omgaan. Geen schoten meer dus, nu worden de apen vergiftigd.

De apen in onze tuin zijn na een slokje water uit het zwembad weer vertrokken. Ik weet niet wat ik met het water had gedaan als ze IN het zwembad waren gesprongen, wat op de Amrikaanse school dagelijks schijnt te gebeuren. Nu wacht ik nog op de tree snake die de buurvrouw 2 weken geleden in haar tuin had. Eens kijken of ik daarmee de kinderen onder de indruk kan krijgen.

Art class

Elke maandagmiddag hebben Frederique en Maryse art class als naschoolse activiteit (op school). Aangezien al mijn kinderen al bij 3 maanden beter konden tekenen, knutselen en plakken dan ik, laat ik de creatieve opvoeding dus over aan mensen die het wel kunnen. (Zoals een wijze tante ooit tegen me zei: "Je moet doen waar je goed in bent, in ons geval is dat shoppen".)
En wat blijkt, in Frederique en Maryse schuilt ware Van Gogh's. Gisteren kwamen ze met deze beschilderde Yakult-flesjes (ja die hele kleine, erg priegelwerk dus!) thuis. Gelukkig kunnen we vast stellen dat er geen kinderarbeid aan te pas is gekomen!

MBA

Ik heb besloten om weer te gaan studeren. Al op dag 3 van mijn Rechtenstudie wist ik dat ik een verkeerde keuze had gemaakt en eigenlijk Economie had moeten gaan doen. Maar dat hadden ze niet in Utrecht en het is niet in me opgekomen om van stad te switchen. Ik was waarschijnlijk te druk op Veritas om over iets te (kunnen) nadenken. Nu heb ik de kans om het alsnog te gaan doen. De universiteiten hier in KL lijken niet echt goed te zijn of alleen in het Maleis les te gegeven, en dus wil ik het via een remote-programma aan de London University gaan doen. Althans dat is mijn plan. Je moet eerst door de selectie heen te zien komen en dat zou nog best wel eens lastig kunnen worden. Ik snapte niet echt veel van het inschrijfformulier (zou dat de eerste selectie zijn?). Het omzetten van Nederlandse diploma’s en vakken naar het Engelse systeem is niet eenvoudig. Wat een stuk sneller ging, was de werk- en universiteits referenties, die ik heb overgeslagen aangezien ik het wat overdreven vond voor die paar vakken die ik wil gaan volgen. Ik wist dat ik ergens moest aanvinken dat ik met een paar vakken wilde beginnen, maar toen ik eenmaal op ‘submit” drukte was ik dat even vergeten. Al snel kreeg ik een emailtje om me welkom te heten bij (de selectie voor) een MBA aan de London University. Een MBA? Dat was niet de bedoeling dus meteen een mailtje (in mijn lousy engels) gestuurd met de mededeling dat ik niet een hele MBA maar slechts een paar vakjes wilde doen, en dat ik het formulier blijkbaar niet goed had begrepen. Ben benieuwd of ik toegelaten zal worden…